yanlış yaptım yine.hiç yoktan birini üzdüm.ama hayat..


tüm bu kalabalık arasında nasıl bulabilir insan birbirini..o kadar çok insan var ki ama hiç biri yok aslında.herkes o kadar kendi hayatına kapılmış ki.kimse konuşmuyo..ve benden de öyle olmamı bekliyolar..ömrümün yarısı okuyarak geçecek tamam..ama diğer yarısı da bi ofiste tıkılıp kalarak geçmiycek istemiyorum..toplum ne kadar basitleşti..ve ne kadar paraya aç bi toplumuz..insanlar tüm gün çalışıyorlar..yılmadan...ay sonu bi geliyor..para bitmiş..ve ayın başında tekrar para geliyor..ama hep çalışıyorlar..paranın da zamanın da nasıl bittiğini anmlamıyorlar.sonra emekli oluyorlar...bazıları oturup düşünüyor..ne yaptım diye..bazıları tekrar işe giriyor.yetmiyor para yetmiyor zaman...işte şikayetçiyim herşeyden..isyankarım belki..insanlar sorumsuz..maviyi ve yeşili yok ediyorlar zamanı öldürüyorlar..suyu harcıyorlar..ve yerinde sayıp duruyorlar..herkes ömrünü geçirmeye bakıyor.kimse geleceği düşünmüyor..bu yüzden mutsuzum..herşey çocukken ne basitti..küçük bi kızken herşey ne kadar güzeldi.tanımadığım bir sürü arkadaşım vardı..tanımıyordum ama yardımıma koşuyorlardı...ne kadar macera yaşamıştım..okulla birlikte silindi herşey yabancılarla konuşma o pis çocuk gibi kısıtlandım kısıtlandık kısıtlanıyoruz...ve şimdi duvarlarla konuşan biri olmaktan kendimi alamıyorum...herşey güzeldi hiçbişey bilmemek ve öğrenmemek güzel...o yüzden hep deli olmak istemişimdir..hiçbişeyi anlamamak...ya da bi şizofreni omak isterdim..en azından birileriyle konuşur ve onları yakın görürdüm..

Düpedüz cinayet bu!Maviyi öldürdüler.Davacıyım sayın yargıç!Bulutlar,yıldızlar,güneş ve çocukluğum tanıklık eder bana.