çarpa çarpa düşüyorken göğsündeki sıcaklığa, molasız koşmaktaydım heybemdeki umutlarla; bu son olsun demiştim gözüme, ayıkladığım kan kokusunu bırakıp da gelmiştim koynuna, zemzemsin diye, ölümden ötesi yok ya; ne çok ölecektik biz yeniden, ne çok...


Rakamsız yazıyorum şimdi, yok bana yakışmıyor gözünde yaş olmayan sözler, yakıştırmıyor yağmurlar,
sus, susma, susturma ya da her ne haltsa, mührümü vur yine sildiğin yere, ben gideceğim geri...


yazılarımı burada görmek beni çok mutlu etti...
teşekkürler...