Hatırlamak...
Bir garip buhranda ruhum; kendimce kabullendiğimi sandığım her şey, bir gölge oyunu gibi gözküyor şuan. Bu kadar kolay mı yok olmaktan vazgeçmek?
Gözlerimiz birbirine değerdi ansızın,
Sen başka bir derinliğe bakarken,
Ben raslantının yokluğunda üşürdüm...
Yokluğun içinde gerçekten bir şey yok mu soru bu! Ya cevap?
Cevapsız sorulardan biri buda yada kaçmak istediği sınıra yaklaşırken aümütecinin, aklına gelen bahane. Yokluktan yokluk çıkar; bu kadar basit aslında her şey.
Üstad sen mi seslendin yine ?
Yokluğu bile beceremiyorum son zamanlarda, yaşamayı ve ölmeyi daha önce beceremediğim gibi. Ne bir şeye ne hiçbir şeyeait olamıyorum. Asılı kaldığım bu yerde her şey koca bir yanılsamadan ibaret. Üstelik bu sanrılardan kurtulmak kaçıp gitmek istediğimide sanmıyorum.
Bir kitabı elime alıyorum, kızıllığında yanan ve özenle paketliyorum kaybetmek için ve kaybolmayacağını bilerek.
Nefes tüketecek zamanların birinde, böyle demiştim dedi. Tüm hatırladığım bu!!!
House of Duarden
House of Duarden
Alıntı:
|
"Bir derin kuyuya benzer yalnız. Taş atmak kolaydır içine: ama bu taş dibe inecek olursa, deyin bana, kim çıkarabilir? Yalnızı incitmekten sakının! Ama incitecek olursanız, eh, artık öldürün de!" F.Nietzsche
|
|