işte benim de hep savunduğum buydu yani din dinin kuralları o kadar yozlaştırılıyor o kadar yanlış aktarılıyor ki benim de uzun süre inanıp inanmama ikileminde kalamama neden oldu etrafımdaki kendilerince dinini yaşlayanların halini düşüncelerini gördükçe soğuyordum dinden yineden inanıyordum vardı mutlak ve tek bir yaratıcı ama onu herkes farklı şekiller de hissedr inanırdı neden herkesin aynı şekilde yanlış inanışa sahip olması istenirdi çok saçmaydı bu

ama öğrendiğim birşey var dinimin bildiğim kadarıyla kurallarının hiçbiri akılla mantıktan uzak değildi sadece akıl ve mantıktan yoksun kimseler tarafından saptırılmıştı.tamma da başkalrı dini yanlış aktarıp yanlış anlaıyor ve bu bana hiç uymuyor diye ben neden dinimden inacımdan vazgeçeyim.tam tersi doğrusunu anlayıp doğrusunu yansıtmalıyım aslında diye düşündüm.

diğer müslüman ülkelere göre ülkemizde müslümanlığın daha iyi yaşandığı yaşandığı söylense de çok yanlış yaşanıyor ülkemzde de allah ile kul arasına girenlere umut bağlanıyor hala.hiçbirşeye ihtiyacımız yok oysaki ona inanamak için bize şah damarımızdan daha yakınken o neden ararız onu başka şeylerde yerlerde.onlar yanlış yaşıyor diye buna tepki olarak inamamak yerine doğrusunu bulabilmek için inanmayı seçtim

"kendi kimliğini ötekinin varlığına göre konumlandırmak hastalıktır. kimliğini yaşatman için sana bir düşman gerekiyorsa, senin kimliğin hastalıklıdır"
hrant dink