Her kaybedilende, yeni başlangıçlar yükler insan kendine. Küçükken her başarısızlığımın ardından 'her bitiş, yeni başlangıçlar' derdi babam. 'kalk yeniden dene.' hep yeniden başlardım bende. Ama insan büyüdükçe her kaybediş daha çok boşluk bırakıyor gittiği yerde. Büyüdükçe kalbinin sesini duyacak, yok olan yerine umudu koyacak kimse olmuyor. Zaman geçtikçe daha çok kaybediş, daha çok yalnız, daha çok yeniden diyoruz hayata. En azından umudun hep var olduğunu bilmekte güzel bir yerlerde..
)