Goethe'nin Faust'unda Mefistofeles Tanrı'ya seslenişi
Goethe'nin Faust'unda Mefistofeles Tanrı'ya insanlar hakkında şunları söyler.
Mefistofeles :
Efendimiz!
Aramızdaki hal ve gidişi sormak için, bir kez daha bize yakınlaştığından, ve beni görmek, sevdiğin bir töre olduğuna göre, işte buradayım, hizmetkarlarının arasında.
Bağışla, söyleyecek parlak sözcüklerim yok, varsın, çevrendekilerin hepsi alay etsin benimle; Eğer bırakmış olmasaydın gülme alışkanlığını, onlar gibi içlenmem güldürürdü seni mutlaka.
Güneş ve alemler hakkında bir şey söyleyemem, ama insanların sıkıntılarını görüyorum.
Dünyanın küçük tanrısı hep aynı halde, ve taa ilk günkü gibi anlaşılmaz.
Aslında biraz daha iyi yaşardı, eğer, Gökışığının yansımasını vermeseydin ona;
O buna akıl adını vermiş ve ondan yalnızca, hayvandan daha hayvan olmak için yararlanıyor.
Bana öyle geliyor ki,
İzninizle Efendimiz,
O sanki şu uzun bacaklı böceklerden biri, hep uçan, uçarak zıplayan ve otların arasında, hep aynı teraneyi dinleten.
Hiç olmazsa otların arasından çıkmasa;
İlla da her işe burnunu sokacak.
|