hayatta her şey zaten insanların tatminkarlığı üzerinde yol almaz mı yani her insan önce acıkır sonra bu güdüm doyum ihtiyacı doğurur ihtiyaçlar arayışları başlatır sonuç arayan insan bulur ve doyar ileri gidince egoistlik,azaltınca alçak gönüllülük,ortayı bulunca ise anlam kazanır,sevgi de ruhun açlığıne doyurma ihtiyacıdır neden tatmin olmak dır die sorgulanmamalıdır çünkü hayat böyle sürer ama bu tatminiyet egomanyak bi kişiliği de körüklememelidir çünkü sevgiye açlık bile mahsumiyettir...