|
Ben hep suskunluğumu yazdım boş çerçevelere kalemimle..
Gözlerimi kapatıp dinliyorum hala beni bıraktığın yerde yağmurun cama vuran sesini.unutulmuş kör kuyular içinde dipsizliğine kanar gibi rüzgarlar çürümüş yalnızlığın kıyısında dalga dalga vurur bedenime.taşım işte derdim artık işlemez bana ateş bile.oysa ki ateşle yanan ruhumda yalımlar kül oldu zamansız haykırışlarda.ne kapılar çalınıyor ne de ayak sesleri var ayaz vuran evimde.silemedi hiçbirşey çağlayanların bizim için çalan ezgilerini.taş suya suskun kaldı, öfkeler dindiremedi seslerini.dilimizde lal oldu geceler, kum taneleri ıslanmaz oldu denizin terk ettiği kıyılarda bile.martılar uğramıyor artık yapayalnız kaldım kör körfezlerde.taş suya suskun kaldı.ağlıyor yine usulca göremez hiç kimse.ıssızlık çınlıyor boş sokaklarda ağırlaştı taşınmaz oldu taşlığım yüreğimin sağnak sızısında..
"Vous pos Lome je, en tant que mon amour,Mais cependant, merci de vivre I' amour je"
|