Özgürlüğün tanımı yaşayış şekline göre sınırlandırılabilir bence. Mesela, toplumda baskı gören, ailede baskı gören bir insan, özgürlüğü şu şekilde tnımlar; Bir gün her istediğimi kimseye sormadan ve yargılanmadan yapabilmem özgürlüktür.
Buna karşın pekte baskı görmeyen diğerine göre daha özgürce yaşayan biri şöyle tanımlayabilir; Özgürlük yasalar çerçevesinde kısıtlanabilir. Toplum kurallarına uymayan davranışlar dışında insan yapmak istediği her şeyi yapabilir.
İkinci kişi böyle der çünkü, o diğerine göre daha özgürdür, serbesttir ve kendi serbestliğine başkası tarafından sınır koyulmasını istemez. Birinin onu rahatsız etmesini istemediğinden, yasaları ister. Çünkü yasalar, onu rahatsız edenleri cezalandırır.
Ben birinci kişiyim. Yani özgürlüğün bir gün her istediğimi yapabileceğim anlamına geldiğini düşünürdüm. Buda beni özgürlük diye bir şeyin olmadığı anlayışına götürdü. Şöyle ki; Birinci kişinin tanımındaki kişi gerçekten özgürdür. Özgür olan, kesinlikle kısıtlanamaz, her istediğini yapabilir. Peki her istediğini yapabiliyorsa, başkasını öldürmesinede kimse karışamaz. Ama onunla aynı haklara öldürülen kişide sahiptir. Yani öldürülen kişinin özgürlüğü kısıtlanmıştır. Veya, ben birinin patronuyum, o kişiyi işten kovdum. Bu benim özgürlüğümdür, istediğimi yaparım. O kişinin,özgürlüğüde o işte çalışmaktır. Hayır, der ben bu işte çalışıcam, sen beni kovarak özgürlüğümü kısıtlayamassın.
Bunları göz önünde bulundurduğumuzda, sürekli yanlışlar çıkar ortaya. Bir kaos ortamı oluşur. Çünkü ben özgür olmak için başkasının özgürlüğünü kısıtlamak zorundayım. İşte burdaki başkasının özgürlüğünü kısıtlamak, kimsenin özgür olmadığını gsöterir. Özgürlük, kısıtlanmamak değil miydi? Öyleyse özgür bir dünyada kimse kısıtlanamaz. Ama kısıtlanmak istemiyorsan ksıtlamalısın. Kısıtlamassan özgür olamassın.
Bunardan çıkarılacak sonuç; Kimse özgür olamaz, özgürlük diye bir şey yoktur. Özgürlük topluma zarar verir.
|