Alıntı:
|
GOrkem´isimli arızadan alıntı
olmeden once herkes bir defada olsa yagmur altinda ciplak ayakla yol kat etmeli,cebindeki son parayi simitçiye verip kunduraciyla sohbet etmeli!!iki buklum olan babaannesiyle beraber yün çirpmali,tur kurmayi ogrenmeli,çok sevdigi bir turkuyu herkesin duyabilecegi bir sekilde seslendirmeli,uzerine kavga ettigi giysileri ve esyalari umarsizca dagitmali,kirdigi kalpleri seri bir sekilde kazanmali,dedesi ile tavla turnuvalarina katilmali,arkadaslariyle nevruz atesi uzerinden atlayip gul yapraklarina arzuladigi seyleri cizmeli ve yildizlarin altinda pembe buyuk yudumlar alarak iste hayat budur diye haykirmali...asirlar boyunca bo$ kalan avuçlarini bir bicimde doldurmali ve ölüm kavramini annesiyle pirinç ayiklayarak kafasindan silmeli!!sadece tabiat ananin koynunda verdigi yasam mucadelesinin hakkini vererek son dakikaya kadar solunumu devam ettirmeli!!
|
Yazdıkların aslında bazen koşarak ilerleyen boyutsuz zaman dilimlerine ne kadar çok şey sığdırılabileceğinin edebi bir ifadesi olmuş.Sanırım insanlığın yarattığı en ilginç şeylerden birisi edebiyat olmalı.Yoksa nasıl dünyayı olduğundan bile daha güzel gösterme gücünü bulabilirdik diye düşündüğüm oluyor kimi zamanlar.
İlk yazıyı kimin yazdığını merak ediyorum; daha doğrusu ne yazdığını. Hangi mucizevi olaya tanık oldu ki, onu sonsuza kadar yaşatmak istedi? O cümle ya da sözcük neydi? O sözcük duruyor mu bir mağaranın duvarında, gerçekten merak ediyorum bütün bunları.
Eğer o mağara tektonik bir depremle yer katmanının derinliklerini gömülmediyse orayı bulmak isterdim.Sonra herhangi bir cisim alıp elime, ölmemesini istediğim tek sözcüğü bırakırdım geleceğin insanlarına. Bir gün, bir başkası bulsun diye...