İnsan, ömrünün kısa olduğunu kavradığında genelde son durağa çok yaklaşmış olur.
Yapamadığı her şey aklına gelir birden ya da yapmak isteyip de yapmadıkları, erteledikleri...
Ölmeden önce yapılması gerekenleri alt alta yazarsak, bulanık bir gezegende durgunlaşma tehlikesi yaşayan beynimizde belki yeni şimşekler çakabilir diye düşünüyorum.
Bütün yazılanlardan bir tek şey bile kapsak; siyah beyaz hayat, gökkuşağının gölgesini görebilir belki. Ne dersiniz?
Bence;
Ölmeden önce herkes bir kere adını unutmalı. Doğuştan gelen kendi kimliğiyle dalga geçmenin en etkili yolu bu bence. Eğer insan adını unutacak kadar ileri gidebiliyorsa, dünyanın üzerinde kanatlarını açmaya hazırdır; başka bir boyut varsa oraya da süzülebilir bir şekilde...
Ölmeden önce herkes bir kere amaçsızca yolculuk etmeli.İçinden gelecek sonsuz durma isteğini duymadan durmayı düşünmemeli.Onu duyana kadar hiçbir pusula kullanmadan, hiçbir engele takılmadan gitmeli. Gidilecek bir yerin olmaması bu yolculuğu daha çekici yapabilir.
Ölmeden önce herkes bir kere gerçek olup olmadığını düşünmeli. Hatta gerçek olmadığından emin olduktan sonra, keşfettiği bu yeni alemde dolaşmanın tadını çıkarmalı. Sanki ilk defa keşfediyormuş gibi dokunmalı toprağa, toprağın da kendisi gibi gerçek olmadığını duyumsamalı. Sonra da ayağa kalkıp gerçek olan her şeye karşı bildiği en ağır sözleri sıralamalı...