Çok yalan söylerdim...gereksiz ve kimseye zararı olmayan yalanlar.Mesela yolda giderken böyle böyle oldu derdim ama öyle bir şey hiç olmamış olurdu...Uzun bir süre uğraş verdim bu huyumu sevmiyordum.Direniyordum ama yalan söylediğimi farkına varamıyordum.Söylediklerime kendim de inanıyordum.Öylesine inanıyordum ki yalan söylediğimi farkına vardığımda şaşkınlık hissine kapılıyordum.Uzun bir süre kimseyle konuşmadım çünkü konuşursam yalan söyleyecektim.Kendi kendime sesli konuşmaya ve okuduğum kitapların özetlerini çıkarmaya başladım.Bir de kendimi müziğe verip dans edip şarkı söylemeyi sıklaştırdım ve yaklaşık üç ay kimseyle konuşmadım.Üç ayın sonunda insanlarla konuşmaya başladım baktım ki artık yalandan kurtulmuşum.Bu iç çatışmadan galip çıkmanın verdiği huzuru size anlatmam imkansız...