"Sürünün kendisi", "sürüdeki niteliksizlik"
Farkı ne?
Farkı şu; seçikinciler, elitler, jakobenler gibi "sürüyü" 'nefes alamayacağı bir zirveye dek yükseltmek isteyenlerin' tutkulu ve kibirli dayatması mıydı Nietzsche'nin yığınlardan 'tiksinmesi'nin özünde yatan saik, yoksa yığınların hakim güçleriyle azınlıkları sindirmesi miydi? Hiçbir kötülük yapma sebebi olmaksızın kötülük yapmak hakiki kötülüklerdendir, hiçbir iyilik yapmak için sebebi olmamak da hakiki iyiliklerden; sürü akil tavır almaz, duygularından beslenir, telkine müsaittir, kolay hırçınlaşır, tahriğe son derece açıktır, hakim güç bilinç değil histir, taklitçi ve tarihsel sorumluluk bilincinden uzaktır...Oysa birey, kolektivizmle "bireysel toplumsallaşma"yı önceler...
Sürü nefes aldığı mekanı bile yok etme güdüsü taşır, öfkesi haklılığı olur, birey öfkesi ise içe kıvrıktır, sorgular; irade ve vicdan burada anahtar kelime değerinde.
Alıntı:
Sosyopat´isimli arızadan alıntı
bak farklıyız biz diyerek bir fark oluşturmak ve o tüm farklı olanlar tarafından anlaşılmak(istemek) yeni (ama nitelkikli)bir sürüye giden yol değilmidir
|
Bu kadar kibirli bir çehre mi koyuyorsunuz; sürü kavramının karşısına koya koya?
Kendini ifade etme gayretkeşliği toplumsallaşma gereğidir, sürüleşme gereği değil.
Canetti'nin "seçkinci sürüler" kavramını dillendirmeye çalışmısşınız, aynı dille yanıt vermek isterim; 'düşünmek ısrar etmektir' ve Ece Ayhan'ın "haklılığın ısrarı" arasında gidip geliyorum bu sürü meselesini size izah etmeye çalışırken Sosyopat.
Ve küçük bir serzeniş; metnin tamamını okuduğunuzu düşündürtmedi yanıtınız, son cümleyi cımbızlayıp Duarden'in 'Sürüye Sahip Olma' forumunu devam niteliğinde ileti girmişsiniz, sanki. Metnin derdi bu değildi, tekrar okuyun, göreceksiniz...