
12-03-2007, 23:25
|
|
|
Belkide bu kadar sevebilmek yok, avunmak için sarıldığımız hikayeler belki bunlar?!!! Bazen başkalarının yazdığı hikayeyi yaşıyormuşuz gibi hissettiren yazılarından bu yazısıda İsmail Sarıgene'nin. Ama ne denebilir ki bazen insanı yaşatan tek umuttur şu satırlar;
Alıntı:
|
Ben senin acılarını sevdim sevgili. Bırak ellerini uzatma bana, bırak üşüyen dudaklarımı yüreğinle bir kez bile dokunma. Sana vasiyetimdir bir gün çınar ağacına gömülecek bedenimi ıslak gözyaşlarınla yıkayıp sıcak gülüşlerinle kefenlesinler ne olur. Gülüşlerinle kefenlesinler ki; toprağın altında kemiklerim üşüdüğünde sıcak yüzüne sarılayım.."
|
|