"Burada İslamîyet'in gönülden inanılınca ne "yüce" bir din olduğunu konuşmuyoruz, inançla ilgili mevzulardır bunlar ve anlamlandırmalara tekabül eder, lakin İslamın kadına biçtiği rôlün görünürde çağdaş, üretken, katılımcı bir kadın modeli olmadığından bahsediyoruz."

Benim de kastım sadece "İslâmi devlet" anlayışı içinde olanlara karşı idi. İslâm, kişilerin özgür tecihleri neticesinde kabul ya da reddedilir. Benim veya bir başkasının dahli İslâmi olmaz, kişisel tasarruf olur, baskı olur.

Ancak, kişinin özümsemediği ve dürüstçe yaşayamadığı şey din değildir. Dindarın dinini anlayabilmesi/öğrenebilmesi ve yaşayabilmesi inanmayan için de iyidir.

Hani meşhur sözdür.

"Yarım hekim candan, yarım hoca imandan eder" derler. İnancını olgunlaştıramamış fakat kendisini "Dindar" olarak lanse eden insanın ne kendisine ne de (inasın veya inanmasın) diğer insanlara faydası olamaz.

Kısaca sorun tamamen eğitim sorunudur. Ortaçağ da veba salgınının faturasını yahudilere kesen, akıl hastalarını "İçinde şeytan var" diye diri diri yakan, İşine geleni "Adam" gelmeyeni de "Şeytan" olarak gören kilisenin dayattığı din, bu gün batı medeniyeti içerisinde bir yaşam alanı bulabilmişse, Hz Yunus'un dediği gibi "72 millete bir göz ile bakan" İslâmın bu noktada pek sıkıntı yaşayacağını sanmam.

Sıkıntı İslâmda değil, onun anlaşılması ve algılanmasındadır.

İnsanı parantez içine alarak gelişen her sistem, çökmeye mahkûmdur.