Bir hiç olduğuna kimi zaman kendimizi inandırdığımız kimi zamansa tamamen boşluk olarak adlandırdığımız dünyada kesin olan "şey"lere ulaşma adına neden bu kadar çok kendimi kasayım, etrafta paranoyak gibi dolanayım, demeden de edemiyor insan. Dünyanın bir hiçlikten ibaret olduğunu anlamak birey olmayı gerektirir ve birey olanlarsa düşünmek zorundadır o halde ya da düşünmüştür yeterince.
Uzamını bilmediğimiz bir evrende düşüncenin bir sınırının olması "doğru-yanlış" ya da "iyi-kötü" genellmeler yapabilmek adına elbette sınırladırılabilir diye düşünüyorum; ama bu genellemelerin yapılabilmesinin de mutlaka yine düşünme edimine bağıntılı olduğunu düşündüğüm için düşüncenin sonsuz olduğunu düşünüyorum.
sanırım varım ya da yokum
