ağlamak...ortalama bir ömürde dökülen yaklaşık 95 litre gözyaşı ...duygusal yoğunluklardaki bir çeşit rahatlama reaksiyonu...bebekler/çocuklar tarafından tercih edilen iletişimin önemli bir yolu...bazı durumlarda zayıflığın,bazı durumlarda ihtiyacın bir dışavurumudur ağlamak...

biraz hipokkrates tanımı;


biraz renê descartes düşüncesi;

az biraz Romalı şair Ovidius;


ve şiirler,melodiler,tınılar,bazen sadece kelimeler,anılar,sezen aksu...hepsi birer ağlamak tanımı yada nedenidir...ama bizim ilgilendiğimiz konu ağlamanın kendisi değil,yakıştırdığımız yada sınırladığımız cinsiyet fakörüdür...erkeklerin ağlayamaması,ağlamaması gerektiği inanışı/söylencesidir...

gerçi aristoteles'e göre;

oysa günümüz araştırmacıları kadınların yaşama bakış açılarının erkeklerden daha çok pozitif olduğunu düşünmekteler...kadınların daha fazla/çabuk ağladığı bir kesinlitir evet,ama bu durumun biyolojik/genetik donanımdaki farklılıktan ileri geldiği ve gözyaşı bezlerinin cinsitlere göre farklı işleyişler gösterdi bilinmektedir...

erkekler ağlamaz diyen bir eril perspektif hangi gücün,onurun kayıp olmasını endişe etmektedir.Bize yakışmaz diyen bir erkek,kimsenin görmediği boşluklarda,loşluklarda ağlarken o an neyi yakıştırmıştır kendine ve neleri kaybetmiştir ki...aynı şekilde perspektifen dişi olan bir erkekler ağlamaz ne tür bir anlam yüklemektedir erkeklere...


ağlayabilirmiyim...müsadenizle,henüz dökülmemiş gözyaşlarım var daha,ortada durmak isterim ben ağlarken.Boşluklar/loşluklar sizlerin olsun...