Birçok enetelektüel "köşe kadısı" "savaşa hayır" minvalinde yazılar asıyorlar. Harekatın her türlüsüne karşılar; hava idi, indi karaya.
Oysa ki gevelenen çözüm hep kültürel, sosyal haklar minvalinde. Amenna, buna kimsenin "hayır" diyeceğini sanmıyorum. Lakin "savaş" iki ülke arasındadır, haydi bu kavramsal taklayı da bir kenarıya atalım, çok merak ediyorum Kürt Milliyetçiliğinin Türk Milliyetçiliğinden pratik mantıkta farkı nedir? Üstelik Pkk sempatizanlığının da aynı türden bir "ırkçı" koltuk çıkmadan farkı ne?
Sanki Pkk sorunu yıllardır yoktu da, harekatlarla gürbüzleşti dercesine, bu sorunun çözümünü kendileri nasıl buyuruyorlar acaba. Kırdan kente ayrımcılık iner, kan iner, çatışma iner deniyor; peki bu olmasın diye de kırı görmezden mi gelmek gerekiyordu? Ha, harekat çözüm müdür, değildir, bir hinoğluluk çıkacaktır altından (verilen tavizler ileride toz bulutu inip de berraklaşınca görüntü daha da konuşulur olacaktır). Öyle ne Erdoğan'ın 'ellerinde viski boğaza nazır' ülke kurtarıcıları, ne de Büyükanıt'ın 'lüks semtlerde memleket meselelerini tartışanlar' diye entelektüelleri küçümseyip de öngördükleri bir kültür insanı düşmanlığı minvalinde düşünmüyorum asla; lakin çözümün de ne olduğunu bu tür yazarlar ağızlarında eveleyip geveleyip bir türlü ortaya koyamıyorlar.
Dün bir belgesel izliyorum geç vakit kanalın birinde, Yahudilerin millattan öncesinden sonrasına kadar istila altında yaşadıklarını ve nice kayıplar verdiklerini. Sonra gazetede Kosova'yla ilintili tarihi bir dizi yazı var, okuyorum, yine istilalar, yine dökülen kanlar, uzun uzun mücadeleler.
Tüm bunlar yönetenlerin rantları adına yönetilenleri kullanmalarının tarihi dökümüdür diyorum, ve insanın insana yapabileceği, yaptığı beni hem şaşırtıyor hem de acıtıyor.
O karlı dağlarda -eskiden pek cılız pek ezik olurdu er/erbaş- şimdi komandolar, magazinsel de bir giyim tarzlarıyla basına "verilen" fotoğraflarca yansıyor ve gurur kaynağı oluyor, ölümden; öldürmekten ve ölmekten kim gurur duyabilir ki diyorum...?! Bunların hepsi beynimin duvarlarına çarpıp kırılırken, yine de o sırça köşklerinden fetva veren kimi yazarlara da bizzat sormak isterdim; ezberiniz dışında çözüm sunabiliyor musunuz?
Beni tek tatmin etmiş "savaş karşıtı" yazar yok.
"Savaş" boyalarını sürüp de sürmanşetten "kahramanlık" nidaları atanları hiç saymayın, onları zaten okurken bile içim sıkılıyor.

Karar verdim bugün gazeteleri okumayacağım, okuduğum kadarı bile günümü karanlık ve sıkıntıyla gölgeledi...
Link mink yok yani bu kez...!
Bir dolu karmaşık abuk subuk düşünce var aklımda...