“Baskıcı toplumda özgürlüğün arsızlık anlamına geldiğini en iyi gösteren şey, gençlerin umursamaz tavırlarıdır” der Adorno. Kimseye bağımlı olmadıklarını ve bu yüzden saygı da borçlu olmadıklarını göstermek için elleri ceplerinde dolaşırlar. Bu sırada iki yana açılmış dirsekleri, yollarına çıkan herkesi dürtüp itmeye hazır bir şekilde...
Bu alışkanlıkların burada sürdürülmesi hoş karşılanmadığı zaman da hep bir ağızdan, aynı cümleyi tekrarlarlar: “Oysa ben burayı anarşist ya da özgür bir platform sanıyordum.”
Bu aslında anarşizm hakkındaki cehaleti gözler önüne seren, gülünç bir söylemdir.
Ne yani, bende sizi otonom bireyler sanıyordum. Değilseniz kayıt olurken sunduğumuz şartlar var, gidin ezberleyin!

Daha kendi özyönetiminizi sağlayamazken, kendi adına sorumluluk ve gönüllülük gerektiren bir düşünceyi, kargaşayla bir tutarak, insanlara kaba davranarak, kendi dışındaki fikirleri küçümseyerek, sorumsuz ve kontrolsüzce hareket ederek bencilce eylemlerinizi özgürlüğe ve anarşizme dayandırmayın. Bu eylemler için bilinen en doğru akım vandalizmdir. Anarşist düşünce size canınız istediği zaman ona buna hakaret edin, kenef dururken mekanın ortasına sıçın demez.

Kaçtır aynı şeyi söylüyoruz; otokontrolünüzü siz sağlayamayacaksanız bunu yapmak bize düşmez. Kimsenin bokunu temizlemek zorunda değiliz. Bu düşünce hakkında doğru bir kanıya varmak için, öncelikle anarşist kuramın etimolojik kökenine ininiz. Aksi taktirde halk arasında bilinen tabiriyle olduğu gibi çarpık yorumlar, saçmalarsınız. Yapmayın efendim, osurmayın mekana. Zaten tahammülümüz de kalmadı.