Ben, kesinlikle dinlerin varolmadığı bir ütopya'yı büyütüyorum beynimde. Komünizm size kalabilir. Ama yine de, evet dedim.
Hatta bazı fikirlerimi, geçmişte bencilce komünizm üzerinden yaydığımı farkettim. Halbuki tamamen kendimin problemiymiş.
Dindarların hepsinin, istisnasız ölmesini istiyorum ve komünizm, teori'de hiç bir zaman bu tutumda olmadı. Aksine, -yine de özellikle belirtmek istiyorum-
teori'de, son derece eşit, humanist bir
ekonomik düzen.
Ve yine farkettim ki, derdim, komünizmin ekonomik yanıyla da değil.
Yani komünist devrim, benim gibi bir adamı kaybetti -ki bundan en karlı çıkan yine komünist devrim.
İçimde ki öldürme güdüsü, sizler sormadan belirtmeliyim ki, nefretin plansızca ortaya çıkmasından kaynaklı. Salt ve katıksız bir nefret.
Sevgi ile yakın bir çizgide duran.
Konuyu böldüğüm için, özür dilerim.