en nefret ettiğim özelliğim takıntılı olmamdır. kendimle ilgili bir şeye kafayı taktım mı artık uzun bir süre onun hakkında düşünürüm. çoğu zaman nefretimi sevmeye çalışsam da negatiflik üzerimden eksik olmaz. sizce bu durumlarda insanın kendiyle barışık olması için neler yapması gerekir? bardağın dolu tarafını nasıl göreceğiz? hep kara kuru bir tabir olan bu cümleyi hayata geçirmenin yolları nelerdir?

kendini bulacaktı bir zaman ve hiç yok olmayacakmışçasına akacaktı sonsuzluğa...