Naime Erlaçin...
Ahraz Bir Eylül Gecesi...
üzerime dokuzuncu ay düştü
...yitik günler celladı...
ipini koparmış gulyabanicesine
vururken zamanın mührünü yaza
soluyor yadigar gül goncası
sırnaşık ölümün
aşüfte bir eylül gecesinde
güz sevenlerden değilim
öğrenemedim hiç bir ağaçla nasıl vedalaşılır
nasıl unutulur yeşil
boncuk aşklar sakladığım baharda yücelirim ben
zarından yırtılırken
kainatı büyüten tohumun bedeninde
sararmış yaprak
aşkın sonuna yakışır ancak
öfkeleniyorum size güz vuruşları!
eksilmenizi izliyorum
eski bir fotoğrafta yankılanırken siz
“koşarak atlasam” diyorum bir yarısını yılın
yumsam gözümü kış uykusunda
güneş patlamasınca varsıl ilkyazı yaşayarak
yaşamı emzirmeye hazır yüreğimde
elveda güz
elveda kış
soyuyorum bedeni ağrılardan
menzili uzak bir ateş topuyum alevli sinemde
sararan güzde mahsur kaldı çelik gözlerim
buzum azıyor
don tutuyorum!
kefaretin adı “acı” olsun ahraz bu eylül gecesinde!
(02 Eylül 2003) - 'Eylül' Dosyasından
|