kalbinizin sesini mi dinlersiniz,
aklınızın sesini mi?

aşk söz konusu olduğunda hemen herkes "kalbimin sesi" diyecek.
aşık bir kalp "bu aradığın kişi" diye sinyal gönderir beyne.
dostlar uyarır "hayııır... aşk gözünü kör etmiş. aradığın o değil"
sonra bir gün gelir aşk biter ve "hıyarın tekiymiş" dersiniz.
işte o andan itibaren,
akıl konuşmaya başlamıştır.

peki aşkı bir tarafa bırakırsak "kalp" doğru düşünmeyle ne kadar alakalı?

kalp "doğru ve yanlışı ayırmamıza" engel oluyor ise,
bu organımızı beyne tercih etmek ne kadar doğru?