Arkadaşlar. Ağabeylerim ve ablalarım. Sizden yaşça küçük ve terübesiz olmamdan dolayı bişeyler yazmak istemedim ama yazılanları okudukça kan beynime sıçradı.Ağlamak istedim ama ağlayamadım.Gülmek istedim gülemedim.Yazmak istedim aynı zamanda da istemedim.Ölmek istedim aynı zamanda da yaşamak istedim.Kimse kişisel olarak bişey anlamasın.Görüyorum ki insanlarımız nerden gelip nereye gittiğini bilmeden yaşıyor. İnsan aklı ve ruhu olan bi varlık ( Aksini iddaa eden gerisini okumasın ) Zayıf bi varlığız. Öyleki bi damla ekmeğe,belki de farkına bile varmadığımız ama olmazsa olmazlarımızdan nefes alıp vermeye kadar herşeye muhtacız( Hepsini yazamıyorum çünkü bilgim yeterli değil). Ahlak adı verilen bişey vardır.Bilmem bilir misiniz? ( Aklınıza ahlak kurallarını kim koymuş diye bişiy geldiyse okumayı bırakın ) Ahlak demek nazik olmak demek,saygılı olmak demek,ahlak demek kendi ayıplarını ve zaaflarını, kendinden , eşinden ve sen görmesen de seni görenden başka kimsenin bilmediği şey demek. Hayata niçin geldim diye hiç mi sorgulamadınız ? 80 -90 - 200 yıl;artık ne kadarsa yaşayıp ölmek için mi? Üstelik bu süre zarfında 3 kuruş için eşşekler gibi çalışmaya mı geldiniz? Yoksa o " adı lazım değil " için mi? ( Yazılarıma bişey omasın diye kopyala yapıştır yaparken yazılarım silindi. Zaten yazmak zor geliyor ) Velhasıl GERÇEĞİN ta kendisini görmek istiyorsanız, HİKAYE dediğiniz ama var olan Kafdağına varmak istiyorsanız,gerçeği arayın. Bunu da ne kadar aciz olduğunuzu kavrayarak başlayabilirsiniz. Hayatınızı devam ettirebilmek için 1 gr ekmeğe muhtaçsınız. İşe burdan başlayın. Sonra sonsuzluğu arayın. Arkası gelir. Umarım kırmamışımdır ama gerçekten çok üzülüyorum.Bilemezsiniz.Kahroluyorum.Bi ben,bi de beni benden daha iyi bilen bilir ne kadar üzüldüğümü.Neyse ...