Sanırım son zamnlarda Yalnızlık Kavramına daha farklı acidan bakıyorum..

Tüm insanların yalnız olarak doğması,bir eşinin daha bulunmadan tek bir çeşit olarak ruhsal ve bedensel acidan dünyaya bırakılması.

Daha yeni dogmus bir bebekken bile yalnızlık ürpertisiyle geliyoruz dünyaya.Gözlerimizi actiğimizdan ilk defa:karsımızda bize bakan birbirinden farklı yüzler,kokular,sesler..

Ve sonra anemizin bize en tanıdık gelen kokusunu bile zamanla unutuyoruz.Ve hayat balonuna binip ,rüzgarın götürdüğü yana savruluyoruz.
Ve balonlarda tek kişilik.

Tek kişilik oynanıyor ve öyle bitiyor.
Kimseyle çoğalamıyoruz yada kendimizi bile coğaltamıyoruz.

gün geliyor(ki her insan mutlak yasamıstır )yüreğimizin tam ortasına garip bir duygu otuyor.Eve ,sokaklara,okullara,iş yerlerine ,sehre,minumum olağan her yere sığamamaya başlıyoruz.konusmalar,sesler devam ediyor ama duymuyoruz..dudaklarımız karsımızdakine birşeyler anlatıyor..ama anlatan biz değiliz..

Ve işye Yalnızlık hep içimizde olan arada bak unutuyorsun ama :sen benimle geldin bu dünyaya.kimse benden iyi eş olamaz sana diyerek kendini hatırlatan bir benlik...