Çocuk sahibi olmak isteyip de bilincinin buna izin vermemesi ,sakat bir geni geçirmeni engellemek için gerekli tüm düşünceleri sana yüklemesi ve bunun gerçekleşemiyeceği gerçeğini önüne bir tabak tatsız tuzsuz pirinç lapası gibi koyması nasıl bir şeydir hiç düşündün mü ?
Sakın bana boşver deme olur mu ?
Çünkü ben bir kadınım ve doğrusu bir çocuğumun olmasını çok isterdim ,hala da istiyorum ama bu bir risk ,doğan çocuğun senin hastalığını alma ihtimali yüksek olunca işler istediğin gibi gitmiyor.
Bir de şu açıdan bakalım annene ,varoluşunun inine sığındığında bu birlikteliği onaylamayan beynin onun sıcaklığında hiç erimeye yüz tutmuyor mu ?
Ben eminim ki annen seni dünyaya getirdiği için hiç pişmanlık duymuyor ve dünyada sadece sana özel tek bir şey sunuyor : KOŞULSUZ SEVGİ
Bu koşulsuz sevgiyi sana ne sevgilin ne karın ne de annen dışında kadın nevinden ilişkin olan biri sunabilir bence bunu bir kez daha düşün.

Sevgilerle

Cavallini