"...Almanya'da gittiğim tek toplama kampında gördüğüm vahşetten sonra bile bende hep İnsana olan inancımdan dolayı özünde iyilik barındırğına dair inancımı korudum yıllarca.

Öğrendim ki, kötülük yapmak için bilgi ve zeka gerekirmiş, özellikle zeka iki yöne kayarmış, birincisi iyilik ise ikincisi kötülükmüş, kolay ve getirisi bol olan kötülük her daim tarihte tercih edilen bir erdem olmuş.

Her insan özünde iyidir önermesine hala inanmam ise yukarda söylediklerimle çelişsede, uygulamamda ki tam tersi davranmam çelişmez sanırım..."


Burada yazılan felsefi yazılar kadar pek "Derûni" bir mahiyet arz etmese de, bir kızılderili ihtiyarın hayat tecrübelerini konuşturarak torunlarına ettiği şu nasihat, "İyi insan/kötü insan" meselesine ilginç bir bakış açısı getirmektedir. Bir başka vesile ile de yazmıştım. İkinci baskı sebebiyle özür dilerim. Ama bu konuya da çok uygun düştüğü için tekrar ettim.


"...Cherokee kabilesinin yaşlılarından biri torunlarına eğitim veriyordu. Onlara dedi ki:

“İçimde bir savaş var. Korkunç bir savaş. İki kurt arasında. Bu kurtlardan birisi; korkuyu, öfkeyi, kıskançlığı, üzüntüyü, pişmanlığı, açgözlülüğü, kibri, kendine acımayı, suçluluğu, küskünlüğü, aşağılık duygusunu, yalanları, yapmacık gururu, üstünlük taslamayı ve egoyu temsil ediyor.
Diğeri ise; zevki, huzuru, sevgiyi, umudu paylaşmayı, cömertliği, dinginliği, alçakgönüllülüğü, nezaketi, yardımseverliliği, dostluğu, anlayışı, merhameti ve inancı temsil ediyor. Aynı savaş sizin içinizde de sürüyor ve diğer tüm insanların içinde.”

Çocuklar anlatılanları anlamak için bir dakika düşündüler ve içlerinden biri büyükbabasına,

“Hangi kurt kazanacak” diye sordu.

Yaşlı Cherokee, kısaca cevapladı:

"Beslediğiniz !”......... Alıntıdır.

İnsanı parantez içine alarak gelişen her sistem, çökmeye mahkûmdur.