onca yolu tepmesine değmişti doğrusu.işte şimdi tekrar geçmişiyle yüzeleşecekti. film şeridi derler ya hayata, ölmekle yaşamak arasında o ince çizgide durulduğu zaman. asude de kendini o çizginin üzerinde görüyordu.yüreği yerinden çıkacakmışçasına çarpıyordu. kim vardı orada? yoksa o mu?
o idi.evet o...
geçmişinde yedikleri elma şekerinin içinden fırlayıp gelmişti işte. eski evlerinin bahçesine kurduklar kırmızı salıncaktan uçup gitmiiş sanıyordu halbuki onu. sanki sonlu olmayan bir sayı kadar uzun seneler görüşmemişler gibi geliyordu asudeye. kalp atışları daha da hızlandı.'o' nun yüzüne bile bakmadan
- "merhaba"
dedi.
ses yankı yapmışcasına aynı kelimeyle ona geri döndü.
-"merhaba"
bir şarkı mırıldanır gibi bir havaya bürünmüştü asude.şarkı söylerken de hep yere bakardı.sanki o an yaşadığı duyguları biri anlasa tüm gizemi çözüleverecekmiş gibi hissederdi.
ancak daha sonra cesaretle yüzünü kaldırdı.karşısında duran sureti incelemeye koyuldu hiç korkmadan. gördüğü yüz sadece çizgilerden ibaretti. özgürlüğünü kaybetmiş çizgiler...
minnettardı paşa babasına hem de çok. asudeye sevgisini tam olarak göstermese de, hep çekinse de aşırı sevgisinin asudeyi şımartmasından yine de borçluydu ona. bir dünyann kapıları açmışlardı asudeye. yalnız asudenin anahtarının açabileceği bir kapı. onu koruyup kollamışlardı bunca sene. bir türk filmi kıvamında geçe ömründeki en güzel anları geçirmeyi onlara borçluydu.
şimdi bu yanmış bahçeyi görünce düşünmekten alamıyorudu kendini. tepesine gözü kara tırmandıklar kiraz ağacı geldi gözünün önüne. hemen onun olduğu tarafa baktı.ondan geriye kalan sadece simsiyah bir odun parçasıydı.yaz geldiğinde kıpkırmızı olan kirazları bir karalık kaplamıştı.
yapacak bir şey yoktu artık. kül olmuştu her şey. artık yapacak tek bir şey vardı. yüreğindeki kıvılcım da tıpkı bu bahçeyi yakan ateş kadar büyümeden bir damla su bulup onu dindirmek...

kendini bulacaktı bir zaman ve hiç yok olmayacakmışçasına akacaktı sonsuzluğa...