bir ilişkide samimiyet herşeden önce gelir benim için... böyle düşünmeyen yoktur herhalde... düşününce en büyük samimiyetsizlik ilişkinin seyrini çizmek değil midir aslında? belli bir rota belirlemek ve ona göre yol almak...
oysa ki akışına bırakmak en büyük samimiyet göstergesidir ... plansız... hesapsız... neyse o.. görünen neyse o... yarın ne olur bilinmez ama şuan ne varsa ortada gerçek olan... yüreğini ortaya koymak... belkide döküp saçmak ortaya duygularını...

dur demek istediğinde dur diyebilmek neden zordur? çünkü yarın tekrar sınırı aşmayacağından emin değilsindir bunu istemeyeceğinden emin deilsindir sınırı aşarken keyifliydik o anı yaşıyorduk güzeldi ama şimdi ne olacak... şimdi dur demeliyim diyoruz beklentileri karşılayamayacağımızı düşünüyoruz belki... samimi olan ne peki burda... dur demek değil asıl niyetimiz 'bekleme' demek ama ona da cesaretimiz yok...
yok eğer bu sınırı aşmış olmak keyif vermediyse rahatsızsak bu durumdan eminsek bundan ve söylemiyorsak karşımızdakine işte yine samimiyetsizlik... rahatsızlığını dile getiremeyecek kadar uzaksın demektir bir ilişkide sınırlar varsa çerçevesi çizilmişse o ilişkinin seyrini çizmekte işe yaramaz dört köşede dönüp durulur köşeler birbirinin aynıdır...
sn. ucuzfilm 'birlikte susabiliyorsak' demiş en güzel özet sanırım bu... a'dan z'ye ve z'den sonrası yoksa bir ilişkide seyir ne olursa olsun varılacak nokta aşağı yukarı aynıdır...