camus gibi intihar saplantısı olan bir adam değilim ama ölümün büyüleyici cazibesini görmezden gelemiyorum. daha bir kaç dakika öncesinde yürüyüp, şarkılar söylerken bir anda hiç oluyorsunuz. bu kadar hızlı bir değişim ancak ölümle gelebilir. otobüs kuyrukları yoktur artık ve insanlar bir koltuğa oturabilmek adına birbirlerini ezmezler, artık o kadar küçülemezler gözünüzde ya da bitirmek zorunda kaldığınız bir okulunuz olmaz, sabah size emredilen saatte işe gitmek zorunda kalmazsınız, kimse sizden bir şey isteyemez, sizin kimseye ihtiyacınız olmaz, hic olmadığınız kadar hür olursunuz, özgürlüğü doya doya yaşarsınız çünkü yaşayacak bir hayatınız yoktur. ölümden korkmuyorum ve bir an önce tanışmak için sabırsızlanıyorum lakin bunu ben yapacak değilim, ölümü beklemek işte ölümün büyüleyici cazibesi...