bir ara bende ölü üzerine bir şeyler yazmayı düşünmüştüm. bu boyutunda olmasa da.
bazen of dediğim anlar oldu hem de baya bi of dediğim anlar sanırım depresyonun uç noktasında oluyorum o anlarda.öyle anlarda insan kendini toparlamazsa yıkıcı süreç daha da uzun sürüyor ve etkisini silmek de. sanırım bu düşünceden hareketle yüne öyle bir of dediğim an da aklıma "iyi taam madem o kadar ofluyon at kendini aşağıya öl kurtul düşüncesi geldi. geldi gelmesine de arkabinde hiç ara vermeden olmazzzz saçmalama düşüncesi de geldi. can tatlı diyeceksiniz. benim canuım tatlı değildir kıymetlidir. aslında kendimi atsam aşağıya öleceğim ne garanti bide özürlü olacam ben de bu şans varken diye düşündüğümü hatırlarım. sonra (sanırım hayatta kalma güdüsünden geliyor kaynağı belki ama ) ya ölürsem ne olur diye düşündüm. ve yapmaktan, görmekten, yaşamaktan , hissetmekten hoşlandığım irçok şey olduğunu ve bunları bir daha yapamayacağımı ve bunlara doymadığım aklıma geldi. bir daha da bu şekilde ölümü düşünmedim. ölümler gördüğümde dersimi almaya başladım. ölüm ölümlülük kelimeleri bana gaz veriyor sadece.
Ölüm insanoğlunun en çok korktuğu, uzak durmak istediği gördüğü halde görmezlikten geldiği, anlamayı reddetiği ve her şeyden öte kabul etmediği olgu. Çelişkili bünyesi var ölümün, insanoğlunun kendi kendine dert edindiği dert edinirken kaçmaya çalışırken ömrünü tükettiği nasıl bir kaos bu.
ölümün anlamı var benim için. o yüzden sanırım ölüm korkum yok. bir de Dune kitabında rahibe denen (bildiğimiz anlamda rahibe değiller) kişlerin bir duası vardı korku üzerine : korku akıl katilidir, korkmayacağım,, ve korku üzerimden geçip gidecek şeklinde. akıl katilidir diyor ya işte bu beni çok rahatsız etti.ondan da inat ettim belki.(zaten iki gıdım aklım var onuda korku yerse vay halime olayı)
sanıyorum korkunun temeline bakmak gerekiyor neden sorusunun cevabını bulmak ve o nedeni yok etmek , bazen yok etmek mümkün olmuyor o zaman da olduğu gibi kabul etmekle olayı çözmeden de olsa kapatmış oluyorsun. sürekli uğraşmak aklın ön kısmına getirmek bazı durumlarda olumsuz sonuçlar doğuruyor. kaş yaparken göz çıkarmak gibi.
bir de şöyle bir durum var. gelecekte olacak bir şey için neden bugünden endişelenelim, alabiliyorsak alalım önlemi yeter. ölümde de alınabilecek önlem, benim açımdan, kaybedeceklerimin değerini bilmek daha da çok hissetmek. a bu arada sonuçta tam olarak istediğim gibi yaşasm da ölüüğümde ya da ölüm anında bu nokta birşey değiştirmeyecek. ama geçmişteki anlamları yeteecek. yine uzattım lafı, gideyim ben. yaşayan ölüler ne düşnüyor acaba ölüm konusunda ?