ben İstanbulum, şehirler şehri, metropoller kraliçesi, şairler beldesi, imparatorlar gözdesi, sultanlar diyarı, yeryüzü incisiyim!.. adım istanbul; çağlar boyu paganların hıristiyan, yahudi, müslüman ve dahi dinsizlerin, dostla düşmanın kıyılarıma sığındığı, ihanetin aşkla, acının sevinçle yan yana barınabildiği, dünyanın en esrarengiz, en tehlikeli ve elbette en muhteşem şehriyim!.. denizler tanrısı poseidon’un kızıyım, altın postu arayan argonotların mucizesi, ortaçağ şehirlerinin imparatoriçesi, yeniçağ ve yakınçağ’ın müjdecisiyim ben. 21. yüzyılın yeniden parlayan yıldızı, saadetler ve felâketler, bozgunlr ve müjdeler şehriyim ben! istanbul’dur adım; insana ait bütün duyguların aynı anda en yüksekte ve dipte yaşandığı en diyarım ben! adım istanbul; kentler meleği, zamanlar tanrıçasıyım. uçuşlar ve inişler, yükselişler ve düşüşler, doğuşlar ve yok oluşlar benim ruhumda iç içedir, hepsi orada birbirine dolanır, sonra da çözülemez sarmallar olarak arkeoloji mahzenlerime süzülürler... istanbulum ben; umut mavisiyim, zehir yeşiliyim, tan pembesiyim, erguvanım, mimozayım, lavantayım, istanbul’um; turkuvazım! bilinmezlikler şehriyim; karmaşanın, olabilirliğin, canlılığın ve yaratıcılığın ilham perisiyim: benim adım istanbul!...


buket uzuner'in istanbul'un dilinden istanbul'u anlatığı bu cümleleri istanbul'un vazgeçilmezliğinin sırını açıklıyor gibi...

yaşayabileceğim tek şehir...