Bunu pratik yaşamımda da defalarca duydum, işittim, yaşadım. Affedici olmak, amenna, ama neyi ve nereye kadar'ı affetmek. Bir insanın bir diğer insana -her ne sebeple olsun- fiziksel güç kullanmasının affı litaratürümde mümkün değil. Sıklıkla birbirlerine tokat atan çiftlerin bunu çok doğal bir durummuş gibi ifade etmelerini duyduğum en acayip şeymiş gibi dinler ve şaşarım. İnsanın insana şiddetinden de öte, tüm akil canlıların bir diğerine zorbalığını anlarım, anlayışla karşılamam. Vicdanî parametremde tüm ölümler ve zorbalıklar bir. Ama bu "bir kereden bir şey olmaz güzelim" mantığını da müthiş bir iki yüzlülük olarak görürüm.


Bunu anlamak aslında o kadar zor değil maria.
Yetiştirilme şeklimizin ta kendisi çünkü,
meğer kirli ellere ne kadar meraklı insanlarmışız. Şiddet ancak karşındakine söz geçiremediğinde başvurulan bir yöntem değil midir? Oysa bize öğretilen tam itaat durumudur. Olayları ve yaşananları , "olur canım böyle şeyler" diye geçiştirmektir. Bu da çok normal karşılanır, hatta karşılamayanlara tuhaf gözüyle bakılır.
Aile içi tecavüzün bile serbest bırakıldığı, tecavüzcüsüyle evlendirilen kadınları gördükçe
etrafımda dönenler şaşırtmıyor artık beni..
az birazda kadınların bazı şeylere tepki göstermesini öğrenmesi gerek galiba.
verilmiş hakları bir yana bırakarak verilmeyeni, belki kitlesel olarak olmasa olamasa bile bireysel olarak aşılamaya çalışması gerek
bu yüzden en büyük pişmanlığımdır şimdilerde bir çocuk doğurmamak.

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu