Ne zaman yanından geçsem, ona bakmadan edemiyorum. Kadıköy'deki vapur iskelesinin yanındaki meydanda özgürlüğe dokunmuş bir Türk Bayrağı.
Yükseklerde açmış bir karanfil gibi, gökyüzünü kıpkırmızı süslüyor. Duramıyor yerinde, kanı damarlarına sığmıyor. Neredeyse koparıp kendini ipinden, kopuk bir uçurtma gibi sonsuzluğa gidecek. Başımı kaldırıp dakikalarca seyrediyorum dalgalanışını. O sesi dinliyorum. Karanlığa çarpıyor sanki, ona vuruyor. Hiç durmadan ve yorulmadan vuruyor. Sesini işitiyorum.

Onu gördükçe gönderinde, göğsüm kabarıyor, kendimi mutlu ve güvende hissediyorum. Onu izlerken arada etrafıma da bakıyorum çaktırmadan, başkaları da onu seyrediyor mu diye. Pek göremiyorum izleyen bir başkasını.

Arkamda masmavi bir deniz, önümde gökyüzünü yırtarcasına dalgalanan bayrağım, içimde tarifsiz duygular...

Bilmem, başka bir şey istenir mi?...