SON YAPRAK

karıncalar tabut taşırdı .. ekmek ağacından..

kış kökünde dal bahar üşürdü yaprak


vakitsiz adamlar ihtiyardı .. buruşuktu gülüşleri

hep akşamdı, bütün sözleri çavdar rengi kefenle

çıkıyordu ağızlarından


dilleri ıslatırdı geceyi, tütüne sarılırdı unutulan

en ince belli gizler en uykusuz su büklümünde


göçerdi sesleri.. saat kulesinin tepesine konardı her yıl

akrep yelkovanın üstünden geçerdi artık

hiç gitmeyecekmiş gibi biriktirirlerdi

ovadaki ve dağdaki çalıları


doğmazdı güneş, tansız bir devrim yapılırdı

alnına kara çalınan tanrı katının

içinde koşulurdu buruk gidenlerin maratonu

düşerdi hepsi yüz kırk iki metre kala


karınca yuvalarına sığmazdı değirmende ağartılan

saç sakal


son yaprağını dökerdi bahar dal, kış kökünde..



A.Uğur Olgar

DENİZSUYUKASESİ DERGİSİ / Sayı:16 - Haziran 2006