Bedbaht bir dostum, son derece iyi bir işi, güzel ve samimi bir sevgilisi ve kıskanılası bir yaşamı olan bedbaht bir dostum, içince en özel hayalini anlatırdı, hiçkimsenin olmadığı bir yere gidip orada yaşamak istediğinden bahsederdi uzun uzun. Peki ya kimseyle görüşmeyecek misin derdim, hayır derdi, ya cinselliğin, idare ederim derdi. Bireyciliğin en uç noktasıdır sanıyorum masturbasyonun hakim hali.

Aseksüellerin sitesine bir şeyler araştırırken çok evvel girmiştim, yazdıklarını okuduğumda çoğunun duygusal içeriğin boşaltıldığı bir "ilişki" bunaltısından a-seksüel olduklarını, bir başka grubun da cinsel sorunlarından ötürü tercih ettiklerini düşünmüştüm. Nedense kısıtlı aklım, cinsellik yaşamamanın da bir doğal "tercih" olabileceğini kavrayamadı.
İlginç bir konu bu aslında, yaşamında cinsellik olmaksızın yaşamaya öncelikle hastalık gibi bakarız ama düşününce de hayvanlar gibi ancak üremek için çiftleşmeye gereksinim duymamamız, - ama ne dönemleridir onların da-, bize bahşedilmiş en büyük lutuftur. Öyle olmasaydı insanlık çiftleşme dönemlerinde o güne kadar yaptıkları her şeyi yıkıp, tekrar yapmak zorunda kalabilirlerdi. Cinselliğin sağlık açısından faideleri varsa, bu insanları sağlıksız görebilme olanağımız yok mudur şimdi Berk, ne dersiniz...?