İNSAN ŞİİR

Nerede bitirdiyseniz, oradan bakın yüzünüze. Hangi anlamları kaybetti, hangilerini kazandı gözleriniz. Ismarlama bir ölümü, verilerle tasarlanmış gecikmiş ölümü yaşarken, kibir ve bencillik yakışıyor yüzünüze, onunla fotoğraflar çektirmeye bayılıyorsunuz.

Kabristan olmuş matbuat, incir çekirdeğine eziyet mevzularınız, yazdıkça acı çektirdiğiniz dil, nakarat şiirleriniz, bir gün açık denizlere ulaşır diye beyhude bekliyorsunuz.

Yaşamak ve yazmak fiillerinizin arkasında statik zamana defnedilmiş soğuk ölü yüzü var.

Fiyakalı sözler söylerken teninize, terinize inat edilgin bir kurgulanmışlıktan doğuyorsa şiir’iniz, anılarınızdaki yenilgileri ve saflıkları “muktedir otobiyografilerle” takas ettiyseniz, aşk; ziyaretsiz duygu mezarlığına dönmüşse, dostluk, geçmişi çağrıştırıyorsa veya çağrışımsız bir sözcükse, birkaç kadehten sonra gecenin bir yerinde uğranılan “nöbetçi devrimci” türkü-barlar (sokağa taşmamak şartıyla polis yasağı var) isyan duygunuzun ilacıysa, günahına sürgün lejyonerler gibi katilliğinize masum bahaneler arıyorsanız, sizi artık asma vakti gelmiştir.

Şiir ki rüyaların en güzelidir, uyanıkken görülür. Rehne verilmiş yürekle, hayata yakılan gazelde yağ lekesi vardır. .Hatmine bahşiş bekleyen imam kıvamında taklit tekrarlarsa şiir’iniz, güle taban fiyat koyup, bülbül avında ziyan oluyorsanız, sizi artık kesme vakti gelmiştir, takvimden testereyle.

İçinizde bitmişlik duygusu, barutsuzluk.. Kulpsuz, sapsız, renksiz, rutine binmiş imgeler, uzun gece, ağustosböceği beyninizde. Zamanın saati durmuş, aynı şarkıda takılmış CD, "şekil çizdim ne güzel şiir oldu, kıvrımları bir harika" gibi saçmalıklar yapıp, kabul görseniz de, sizi artık boğma vakti gelmiştir Bilgisayar Klavyesinin kablosuyla.

İnternet. Medya. Postmodern Çağ. Yeni kıvılcımlar. Eski eserler müzesinde Nalbant Şair.

Gelin çıkış arayalım, başlama noktamız olmalı insan. Nasıl buluştururuz toprakla “can”ı, Şiir'le “İnsan”ı.. Okunmayan ve okunmayacak tonla adam doldurmuş meydanı. Çarpıştıralım yazdıklarımızı, bulunur yeni alan.. Yalnız önce katliam, sonra insan “insan şiir”