Aklıma Sisifos söylencesi geldi yine. Sürekli kayanın düşeceğini bilsek de, kayayı yine tepeye taşıma eyleşimiz. Umut da "işkenceyi" uzatıyor belki ama, zehirden de olsa yaşam gıdalarımızdan. En umutsuz geçinenimizin bile karanlık dehlizlerinde umut ışıkları var; aksi ölüm. İntiharı beceremeyip bir şeyler bekliyormuş gibi yapan da umut besliyor; karamsarlıklardan aydınlık damıtmaya çalışarak. Mitolojide Pandoranın kutusunda dahi yalnızca "umut" kalmamış mıdır...
Umut kederli bir bekleyiştir der Atalarımız, bu "bekleyiş" de olsa olsa yaşamın ta kendisidir, sanırım.