Katılıyorum bu tesbite ama ilave etmek istediklerimde var.

Evlilikte tabiki mutluluk hedeflenir, mutsuz olunacağına dair bir kuşku varsa taraflar zaten buna yanaşmazlar.

Bana göre evliliğin asıl amacı paylaşımdır yada öyle olmalıdır. Sevgili durumunda ayrı ortamlarda yaşayıp arada sıra türlü ihtiyaçlar için biraraya gelindiğinde görmediğimiz, belkide görmekten geldiğimiz gerçeklerle karşılaşırız. Bunlara rağmen sevgimiz devam ediyorsa hala biraraya gelmeyi kararlaştırmışsak bunun sebebi toplum olamaz salt olarak. Bir noktadan sonra kim ne derse desin diyecek seviyeye geliriz.

Paylaşımdır dedim çünkü karşınızdaki hayat ortağınızdır. Onun her türlü derdini, sorununu en yakından siz bilirsiniz, yaşlılığı düşünürsünüz. Anne babanız toprak olduğunda, kardeşleriniz yuva kurup kendi dünyalarında yaşarlarken siz tek başınıza ne kadar mücadele edebilirsiniz zor koşullarla? Ya o yalnız saatler, televizyon izliyorsunuz tek başınıza, yemek yiyorsunuz tek başınıza, yatağa giriyorsunuz tek başınıza.

Halbuki sevdiğiniz, saygı duyduğunuz bir yaşam ortağı olsa siz kurulmuş televizyon izlerken buz gibi bira çerez getirse, o işten gelmiş yorgunken siz güzel bir salat yapsanız balık kızartsanız sofrayı kursanız ve onun yüzündeki mutlu gülümsemeyi görseniz, fırtınalı ve soğuk bir günde tek başına yatmaktansa sıcacık ve güven dolu bir bedene sarılıp uyumak, nefesinin sıcaklığını hissetmek güzel olmazmı?

Birgün fiziksel gücümüz tükenecek, şehvetimiz yok olacak, hedeflerimiz küçülecek, güzelliğimizden, yakışıklılığımızda eser kalmayacak, eskisi kadar sağlıklı olmayacağız. Her şeye bir şekilde katlanabiliriz, ama yalnızlık çok zordur dostlar. Sohbet edecek, eskiyi yad edecek bir yaşam ortağımız olsa o zor günlerimizde yaşama daha bir sıkı sarılmazmıyız?

Sağlıcakla