|
HAYATIN İÇİNDEN..........Arif Nacaroğlu
İsim
Kimimiz ismiyle birlikte doğar. Henüz ilk tekmelerini atıp, ilk haberi ilettiğinde ismi çoktan konmuştur. Onu bekleyenler her duruma hazırlamışlardır kendilerini.
Kız ise Fatma, Jane, Despina, Ayşa, Christina, Su ya da Sue olabilir ismi.
Erkek ise Mehmet, Ahmet, George, Jack, Niko, Mogambo, John, Recep, Nelson’dan biridir seçilen. Ya da başka bir şey.
Kimi dünyaya isimsiz gelir. Kara kara düşünülür ismi, “Ya uymazsa” diye.
Kimi sadece bir dilektir. Bahtiyar, Mutlu, Sevinç, Hürgün, Aslan, İbrahim Halil gibi.
Kimi bir çığlık, Soner, İmdat, Songül, Yeter!
Kimi ismine yakışır büyüdükçe. Mülayim, Şirin, Kamil, Erdem, Hediye, Cemal, ya da Başak olur sonsuz tarlalarda dalga dalga.
Kimi ismiyle çelişir inadına. Fidan’dır ismi yaşlansa da, eskise de. Ümit’tir, Umut’tur, yoksul babanın ağzından çıkan. Kaya’dır, tüm yumşaklığıyla.
Kimi yabancılaşır kökleriyle. Kara kaşı, kara gözüyle, sarıdır kafasının içi. Ya da kara kara düşünür yeşil gözleriyle.
Kimi düşmanlaşır köklerine. Aslında kendidir nefret ettiği. Kullanılır, buruşturulur, itelenir öbürlerince. Ya da yüceltilir sinsice.
Kimi isimsiz yaşar, isimsiz gider bu dünyadan. Ne bilen kalır onu, ne anan.
İsimler güzeldir ilk konduklarında. Çünkü bebektir ilk onları taşıyan. Annedir, babadır ilk onları koyan umutla, heyecanla.
Ama canlıdır isimler. Yaşlanırlar, kirlenirler, yücelirler, girdikleri bedenlerde.
Bazen ihanet eder bebeklik arkadaşlarına. Utanır bazen harflerinden, renginden. George gibi Ahmet, Aslan gibi Nelson olmayı isterler gizliden. Ya da Helga gibi Zübeyde, Songül gibi Jane olmaktır hayalleri.
Siyahtır bazı isimler, ya da sarı, ya da beyaz. Tümü güzeldir ilk söylendiklerinde. Ta ki grileşip, rezilleşene kadar.
Ta ki kendi renklerine ihanet edene kadar.
|