possible_outside´isimli arızadan alıntı

Bunun için, ilkin verili aşk dan soyut da olsa kopmayı deneyelim... o genimizin devamını sağlayan bir büyüdür sadece... ama bu büyü de alınıp işlenebilir ondan harikalar yaratılabilir.

Şimdi, bir/çok insana duyulan sevgi'den biraz bahsedeyim. Bu gibi durumda kişinin sevgisi az da olsa değerli bir nitelik taşıyorsa sevdiğinin/sevdiklerinin de kendinden farklı bireyler olduğunu görür/yoksa sadece onlarla ortaklaşa paylaştığı kişilik özelliklerini seviyorsa başkasında/başkalarında da kendini seviyordur; ki burada bir aşk varsa kendine duyduğu aşk'dır. Aşk için şiddetli, yoğun bir tutku olduğunu söylemiştim. Bu bağlamda kolay ulaşılabilecek bir şey değildir/genelde bir ideal gibi kalır. Öte yandan herkes kendini geliştirebilir, ilerleyebilir de bu konuda...Şimdi, burada Doğa, Tanrı aşkı, ya da fikirlere duyulan, inançlara duyulan aşk gibi bir konuyu almıyorum... Konuyu sınırlayıp, insanın insana duyduğu aşk'dan devam ediyorum. Şu bencillik yanılsamasını doğurur: Kendimden farklı olanı sevdiğimde de, onu o olarak veya bir başka deyişle onda yüksek değerde bulduğum özellikleri, tavırları, duruşlarını, tarzını... sevdiğimde yine kendime bir şeyler almıyor muyum? Elbette, ama neden karalayalım ki, herşeyin karşılıklı olmasını; daha bir deyişle daima etkileşimin olmasını... Alıyorum, duygusal olarak etkileniyorum ve karşılığında da ona yoğun, güçlü bir sevgiyle bağlanmayı da seçiyorum... şimdilik aklıma gelen bunlar sn. demett. Konunun çok açılımı var, çok farklı boyutları var... tasavvufa benzer bir şekilde: Varlık, Aşk ile vardır, gibi boyutları dahi var... bu kadarıyla konuya farklı bir perspektif de katabilmişimdir umarım.