Denizler’e

Gecenin yarısını aştı saat
Dışarıda ağır bir karanlık
Hayat tutsak olmuş insanlara
Mapuslar çığlık çığlık.
Aynı sloganlar
Aynı protestolar.
Susmak olmaz elbet
Yaklaşsa da son haykırış.

Vedalaşma vakti geldi
Son istekleri oldu son görüşme
Sarıldılar doyasıya.
Az sonra ayaklarındaki pranga
Yeri döve döve bağırdı karanlığa.
Dar ağacını gördü uzaktan
Yüzünde sakin bir tebessüm.
Kim bilir belki
Devrim ateşini kucaklamış
Nice yoldaşları göreceğinden
Ve gelecek yoldaşlarla
Sonsuza gideceğinden
Korkunun zerresi yok yüzünde.
Korkmak ne demek
Sevinç dolu yüreği.
Gülüyor Deniz
Son sigarasını içerken.

Prangaları çözdü gardiyan
Çıktı kürsüye.
Ellerinde kelepçe
Üzerine beyaz önlük.
Boynuna kendi geçirdi ipliği.
Sonra haykırdı dünyaya
İki cümlede anlattı devrimi.
Anlattı yapmak istedikleri her şeyi.
Beklemedi kimseyi
Bastı kürsüye tekmeyi.
Biliyordu bu dava burada bitmedi.

Sonra iki yiğit dağa çıktı kürsüye
Haykırarak tekmelediler onlar da.
Başları dik gittiler ölüme.
Korkmadan
Sakin bir tebessümle.

Üzülse de ağlamadı kimse.
Onlar gülerek yürüdüler ölüme
Ağlamak bizim ne haddimize.

Devrim bir ateşti
Rüzgar onu söndüremedi
Körükledikçe alevlendi.
Evet arkadaş evet Denizler ölmedi.
Che gibi, Mahir gibi, İbrahim gibi . . .

ÖZGÜRLÜK