“İyi” demişti “herşey!”
Sıkıntısız bir zamanda
Esenliğin olmadığı
Ne de bir duygunun
“İyi” demişti “bütün”

Sonra ulaştığı sırrı unuttu
Geri dönmesini istediği zamanın
Ardına düşemeyecek kadar
Yorgundu ve bezgin
Küçük denilecek şeylere döndü yüzünü.
“Çalma!”
“Çalma, seni usta hırsız” diye bağırmıştı biri.
Korktu o, çok korktu;
Çok yüksek bir kötülüğün
Onu bengiliğin
Mührüyle damgalamasından:
Bir bağlılıktan
Ve bir soyut şey olmaktan
Ve bir silinemez izden.
İyi ki bağırıldı, iyi ki korktu
Ve üçüncü bir ruh geldi ona
Bağıranın ve korkanın önceliği
Zorunlu muydu, bilemedi.
Boşverdi
Belki şimdilik
Belki ebediyette.

Şöyle dedi en büyük üçüncü:
“Beyaz dediler, arı beyaz
Ve sonra sadece güçlü hisler
Sırlarını bilmeyen
Sahiplerine söyletti şunu:
Canın iyisinde
Canın kötüsünde
Canın iyisinde ve kötüsünde var.
Daha yüksek arı beyazdan
Güzelle gelir görünür
Biçimindedir soyluluğun
Katı güzel
Ve en kadın
En fahişesi.
Onda büyür arı olan
Candan başka
İyide ve kötüde
Onda büyür
İyi de
Kötü de.
Fahişe dönüştüğünde erkeğe
Verilecektir acının ellerine
Canda ve canın ötesinde.
Ama bilemez cüceler yolu,
Bağırmak istiyorsun kuyudan
Sarkıp –tüm düşme tehlikesini
Duygusuzca göze alıp
Diyeceksin sen:
Beyaz iyiyse siyahtan
Nasıl daha iyi olabilir beyazdan
Gri?
Siyah iyi ise beyazdan
Nasıl daha iyi olabilir siyahtan
Gri?
Ama sana verilmemiş miydi
Herşeyin iyiliği?
Şimdi sen istemiyor gibisin onu
Tekrar elde edemeyecek gibi
Düşünüyorsun onu.
Ve ne yürüyebiliyor
Ne de
Hani yürümeye pek de değer…
Sen mi düşündün bir daha almamayı
Bütünün iyiliğini?
Kendin mi yoruldun?
Ama sen bitirdin hikayeyi.
Ve bilemiyorsun atılıp atılmamayı…
Yalan söylüyorsun sen!
Biliyorsun da…
Ve dönmeyeceksin geri.
Dönemezsin geri.
Biliyorsun ki
Sen sınayamazsın bizi.
Alacağını aldın sen
Git biraz başka bahçelerde dolan
Zamanın daralıyor,
Soluğun kesiliyor,
Bu görkemin bir yerisin artık
Ve dönmezsin asla oraya.