maria´isimli arızadan alıntı

Oysa inançsızlar için hal bambaşka. Bilime inananlar "yaşamanın anlamı" nedir sorusunu sorarlar acı ve ıstırapla...

--------------------------------------------------------------------------------------
[B]Evet, çok doğru! çünkü bilime inananların hayata karşı gösterdiği tutumu analitik ve nesneldir ve doğayı kesitlerine ayırarak, zaptederek ve sömürerek anlamaya çalışır. Bu nedenle Batı dünyası gizliden gizliye insanın, bütün çabalarının bir sonucu, bir "anlamı" olduğuna dair bir dünya görüşü geliştirdi. İnsan bir amaç için çabalar. İnsanın çabalarının bir son noktası olmalıdır, tıpkı bir vaazın çıkarılacak bir dersi, bir hikayesi ve tatmin edici bir sonucu olması gerektiği gibi. Herşey bir başka şeye hazırlıktır. Batı'da hayat etkinliklerimizi şu şekilde görürüz; geçmiş ve şu an, gelecek olan şey için hazırlıktır. Fakat gelecek olan şey nedir? Eğer ölümsüzlük sistemine inanmıyorsak hayatın "sergileme" niteliği olmaksızın yalnızca hazırlıktan ibaret olduğunu hissetmeye başlarız (müzik bestesindeki giriş veya hazırlık niteliği). Doğal olarak "anlamsızlık" duygusu bu inancı takip eder.

Ancak, hayatın amaç gerçekleştirilmesi olmaksızın eksik olduğu inancı, bir Batı miti, kültürel bir kurgudur, trajik bir varoluşsal hayat gerçeği değil. Doğu dünyası hibir zaman hayatta bir "anlam" olduğunu ya da hayatın çözülmesi gereken bir problem olduğunu varsaymaz; onun yerine hayatın yaşanması gereken bir gizem olduğunu düşünür.[/B][/FONT]

------------------------------------------------------------------------------------
Bu farkındalıkla yaşam nasıl sürebiliyor hâlâ?