çocukken tanıştım sezen aksu'nun şarkılarıyla...aynı ajda pekkan'la ve nilüfer'le de tanıştığım gibi... sezen aksu, kaybolan yıllar diyordu, ikinci bahar diyordu, firuze diyordu ve bunları gençliğinin, enerjisinin bana göre en dorukta olduğu zamanlarda söylüyor ve hit sanatçı tahtına kuruluveriyordu. hepimizin dilinde onun bu şarkılarının sözleri vardı.

biraz önce bize müzik yapan bir linke girdim, ve çok güzel birbiriniden çok farklı yabancı şarkıları dinlerken birden türkçe yayın başladı ve sezen aksu'nun benim bilmediğim ve nedense dinlemekten hoşlanmadığım, bana göre yeni olan şarkıları çalmaya başladı. yanılmıyorsam, 2 adet şarkısı peşpeşe çaldı ve ikisinin de bende yarattığı duygu ve müzikalite aynıydı. aynı yorgun ve bıkkın ses, aynı yaşam yorgunluğunu anımsattı bana... bu, herhangi bir yere yemeğe ya da oturmaya gittiğimde de tekrarlanıyor. sürekli aynı bezgin ve birbirinin atıpatıp tonu ve tınısı olan şarkılarıyla heryerde sezen aksu...

neden türk şarkılarının içinde bu kadar büyük yeri var? neden leman sam veya nilüfer veya bendeniz veya mercan dede değil de hep ardarda sezen aksu? bıkmıyormuyuz, sıkılmıyormuyuz, değişiklik aramıyor mu ruhumuz ve kulaklarımız? sanki hipnotize olmuş gibi, iyiyi de kötüyü de ondan gelince kabulleniyoruz?

hele dış dünyaya bu kadar yakınken ve gerçekten farklı ve kaliteli şeyleri ayırdetme ve dinleme şansına sahipken? sadece benim mi ruhum sıkılıyor, her şarkısı birbirinin tekrarı gibi geliyor bunu öğrenmek istiyorum lütfen birisi beni bu konuda aydınlatabilir mi?