Alıntı:
duarden´isimli arızadan alıntı
Elbetteki perspektif önemlidir, yani "baktığımız yer değişince görüntü değişir derler "doğrudur üstelik, ama söz konusu yanından ayırmayacağın değerlerse o zaman her noktada baktıktan sonra edin onu, o zamana kadar onuşma der çizginizin üstünde yaşayan adam. Ve her dkenli yola düşme tavsiyesinden önce kendisini yürümelidir çıplak ayaklarıyla...
|
keske bu her zaman mumkun olsa... yani, hep bizle olacak ve "o iste boyle biridir" dedirtecek degerleri edinmek icin, her noktadan bakis imkanına her zaman sahip olabilmek ve o zamana kadar hicbir sey yapmadan sessizce bekleyebilmek? ben cizginin ustunde yasayan o adama cok saygı duyuyorum ama henuz onun dedigi gibi olamıyorum...cunku, surekli bir degisim icinde oldugumu goruyorum... ahlaki degerler bile surekli bir degisim icinde degiller mi? ornegin son zamanlarda cok dikkatimi ceken tore cinayetlerine ne demeli? bir zamanlar "töre" nin kendisi de bir ahlaki uygulama kapsamina girmiyormuymus?
"olmak" ilkesine dayanan bir otorite acaba bir utopya mı? ornegin, keske tum anne ve babalar, kendilerini gerceklestirmis ve icsel huzura erismeyi basarmış olsalar, belki de bu tartismaya hic gerek olmazdi...
kendime ve size sunu sormak istiyorum, acaba kendimizi ne kadar tanıyoruz sahip oldugumuzu dusundugumuz degerlerimiz açısından??