Bir dostum hep "sıradan ve sürüden insanlar" diye tanımlar "ötekinin ötekisini"...
Düşünce tarihine bakıldığında, sürüngen atalarımızdan itibaren, hayvanlar tek başlarına var olabilirken, insanın bir arada varlığını sürdürmesi mümkündür, hayvanlar belli iklimler ve doğa şartları altında soylarını sürdürürken, insanlar dünyanın neresinde olursa olsun yaşayabilmektedirler. Elbette insan doğaya eksik bir varlıktır ve bir arada yaşamak zorundadır. Bu bir aradalığın da aynılaşmış, simülize edilmiş kitle veya yığın tepkileri doğurması çok olağan. Fromm'un bir kitap kapağı geldi aklıma. (Ah keşke tasarımcısını bilseydim...) Bir kalenin içinde onlarca cenin halinde insan ve kaleden dışa doğru merdivenler; oysa kimse o merdiveni kullanmayı istememekte; enfes bir özgürlük korkusu tasviriydi. Sürü mantığı da sanıyorum bu özgürlüğü kullanmama acziyetidir. "Şeylerle" tabiiyetini sürdüren insanın "özgür olamaycağını", "içsel"liğini kavrayamayacağını herhalde en güzel Köpek Diyojen'in bir küp içinde yaşama tepkisi anlatır.
Oysaki gündelik lükslerimiz/gereksinimlerimiz, bizi şeylere (öznenin dışındaki tüm nesnelere) bağımlı hale getirdiği ölçüde de "sürüleşiyoruz"...

Güzel bir konu Duarden, takip edeceğim...