Gerçek insan yerine ucuz adi demagoglara bırakmak bundan sonrasını. Felsefe yerine sofiste, onun damarına basmanın (ki farkında olmadandı çoğu) bambaşka yazılarda hala alçaklığını, dandikliğini görmek...travmatik yüreğin pek hassas, ağlamaklı, bir hayvanın isteklerinin tatminsizliğinden oluşturulmuş ucubelerikleriyle gönül oyunları oynayan sığ, boş bir zayıf insan yüreği olduğunu bir daha, bir daha gösterdi bana “tesadüf”ler; zayıflığını, o minicik kulaklarının kaldıramayacağı sesi hızla ayrımsamasını ve daha da büyük bir hızla kendini ve elindekini savunmaya yönelmesini; sımsıkı tutunurken pek değerli doğal bilincine, anonim kalbine, duyduğu sese karşı verdiği normal-dışı direnci, nefreti… İlk bunları gördüm ve düşmanı ilkelerinden vurmanın sevincini yaşadım/sonra o düşmanı daha da üretken buldum, daha da sımsıkı sarılmıştı sefilliğine, küçük bir seferberlik durumunu gördüm, şaşırtmadı bu beni. “Aklın yolu birdir” der halk. Bin yüzlü düşmandır bu da; içinde, çevrende –bir adım dahi attırmadan kaybeder nicelerini. İlkelere saldırmak, hani pek de farkında olmadan yapmıştım aslında… Gerçekten saygıyı hak eden az sayıdaki felsefecilerimizden biri bu ülkede insanların felsefeyi okumadan önce felsefeye öykünüp sahtesini yaratan felsefecileri seçtiğini söylemişti bir yazısında –bu sadece ülkemizle sınırlı bir şey değildir: Bu bir doğal evredir: En zor olan en büyük birikimi, en büyük zekaları, en çok emeği, en soylu kalpleri ister: Köklü doğal bir nedeni vardır, felsefecinin azlığının. Gösterdim burada yazdığım pek çok yazıda pek çok gerçeği -gösterdim, bu bir namus meselesiydi. Değerleri, inançları, fikirleri olmayanlar için onların tutkuyla savunulması son derece gereksiz, tuhaf bir durumdur. Olur da güzel, yiğit ruhlar bulurlarsa en aşağılık karanlıklarda bile yolunu... onlara yardımcı olabilirse yazılarım... bunu görmek isterdim ve çok çok az gördüm. Sen, sen düşüncesiz, sen düşüncelerde savaşamayan iğrenç varlık soysuzları mı istiyorsun, sosyal hayvan olan maymun gibi tuz ruhundan daha değersiz grup ruhunu mu istiyorsun aslında sığ ve gizemli derinliklerinde, seni ezmemin acısıyla hala mı tıslıyor, havlıyor, mölüyorusun ilgili ilgisiz yazılarında... bil ki seni ezmek için değildi hiçbir yazım. Bir yazı başkasıyla paylaşıldığında hedeflenen en az bir başkası vardır; o sen, o siz değilsiniz -siz en çok yolları kapatansınız. Ama değeri olan karanlıkta da yolunu bulur, ona sevgimdir paylaştığım yazıların en üstün anlamı! ...Hegel yalın gibi görünen ama çok derin bir çözümlemede suçluların suçunu bildiğini ileri sürer. Bektaşi bir gün ortalığa bağırmıştır: “Pezevenkler” diye. Hemen herkes dönüp bakmıştır. Şöyle demiştir Bektaşi: “Ulan, ne kadar da çoksunuz!”