Sevgili possible_outside,
Sartre'nin "yalan" hususundaki yaklaşımını anıştırdı yazdıklarınız...Sartre'nin tanımladığı "özgürlük" kavramından içte ve dışta sorumluluk demek en kaba tahlille mümkün.
Yalan insanın kendine söyleyemeyeceği bir şey...Sartre özellikle romanlarında, kahramanlarının iç tahlilleri edebi dehasıyla sunmakta ve aslında "hiçleşen" bireyin kendine nasıl da bahaneler düzdüğünü anlatmakta...
Bir insan bilmediği bir konuda kendine yalan söyleyemez, ancak sözleriyle hayır'lar, içinde tasdik etmiştir ama.
Oysa "kendini yanıltmak" kendine söylediği yalandır; doğruyu ötekinden değil bizzat özvarlığından gizler bahanelerle...Gerçekte eylemlerimizle dünyayı dönüştürdüğümüzü sanırız, hedeflerimize belirli "yol"larla rasyonalize ederek varırız; bu eyleşi bizzat bizim yaptığımız bir şey gibi görürüz sonra ve bu yaratıklandırdığımız dünyayı absürd olarak gördüğümüz, hiçleştirdiğimiz oranda da farkındalığımızın arttığını savunuruz, Sartre de kişileri aracılığıyla bazen bunun ne beyhude bir "aldatma" olduğunu çarpar yüzümüze...

Hayatımızı nizam, ahlak ve doğruluk üzerine kurgulamaya çalışırken aslında gayet gösterişsiz başkaldırma, isyan ve anarşi zevklerini araç ediniriz...
Görkemle döşediğimiz zahmetli hayatımızın aslında ne basit, ne boş bir ayaklanma olduğunu gördüğümüzde belki bir esir kampında bile olsak özgürleşeceğizdir...