size katılmakla birlikte çok da katı olmamak lazım bence. kişi bitmesini istemiyorsa buna engel olamaz çünkü. gider gitmesine, gitmeyi de bilir ama istemiyorsa istemiyordur, kendini de kandıramaz.bu da doğal bir terk edilmişlik hissi verir, bundan da kaçamaz.ilişki anlayışı her ne kadar "gitmeyi bilmeyi" öngörüyor olsa da...

"Gerçekten bucak bucak kaçıyorum. Birini sıkıntıda görünce çocuk gibi ortadan kaybolmak istiyorum. Korkaklıktan değil, kendimi onun yerine koymaktan. İnsanların karşısında bazen de o eski utangaçlığım yüzünden dikilip kalıyorum. Gitmek gerektiği halde bir türlü uzaklaşamıyorum. Kitaplarla, yani bir çeşit masal dünyasıyla hayatı karıştırıyorum eskisi gibi. Galiba gittikçe de düzeltilemez oluyorum bu konuda. Masalın nerede bittiğini, hayatın nerede başladığını fark edemiyorum. Bazen duratıma bir garip bakıyorlar; o zaman uyanır gibi oluyorum..."